خانواده‌‌ها بستر آموزش زبان لری باشند

ری‌را عباسی متولد سال 1341 در خرم‌آباد است. در سال 79 مجموعه داستان‌های ضد جنگ او با نام "سی پری چهارشنبه‌ها" منتشر شد. در سال 80 و 81 دو مجموعه‌ی شعر به نام‌های "برای این زن لر دیگر تفنگ نیاورید" و "چه کسی پنهان‌تر تو را دوست دارد" را به چاپ می‌رساند و در سال81 مصادف با حمله‌ی آمریکا به عراق کتاب "شاعران صلح" را منتشر می‌کند. ری‌را عباسی در تابستان 84 برنده جایزه‌ی پروین اعتصامی شد. او عضو رسمی کانون نویسندگان ایران و عضو فرهنگی نویسندگان یوگسلاوی می‌باشد. از سال 1379بیشترین فعالیت این شاعر در حوزه صلح در ادبیات بوده است و در این راستا نخستین دوره‌ی دوسالانه‌ی فستیوال بین‌اللملی شعر صلح را در تاریخ 26 /2 /1386برگزار کرد.

ه گزارش نشریه اینترنتی لور، ری‌را عباسی با اشاره به اهمیت دست‌یابی به یک رسم‌الخط واحد برای نگارش لری، به خبرنگار این نشریه گفت: «برای تعالی هر چه بیشتر ادبیات و زبان لری ما ناگزیر به داشتن یک رسم‌الخط واحد هستیم. و لازم است تمام کسانی که دست به قلم دارند در این راه کوشش نمایند، و این نکته را نیز به یاد داشته باشیم که در سال‌های اخیر آنچه که بیش از دیگر عوامل باعث رشد و گسترش زبان‌هایی مثل کردی شده است، دست‌یابی به همین رسم‌الخط بوده است».

وی در ادامه با اشاره به نقش شعر بومی در حفظ و احیاء زبان‌های مادری گفت: «کسانی که سرایش شعر به زبان مادری را برمی‌گزینند مسئولیت خطیری را عهده‌دار می‌شوند، شاعران بومی ناچار به تحمل تلاش مضاعفی هستند این عزیزان علاوه بر دغدغه‌ی شعر و شاعری، رسالت خطیر پاس‌دارای از زبان بومی را نیز به دوش می‌کشند. به این نکته هم توجه داشته باشیم که ترجمه‌ی واژگان لری به لحاظ عناصر زبانی خاص‌شان، گاه ناممکن به نظر می‌رسد، بنده در حواشی کتاب "سی پری چهارشنبه‌ها" واژه‌ی "نازارم" را به کار برده‌ام، گرچه اصطلاح "عزیزم" به نوعی معادلی این اصطلاح به شمار می‌رود، اما به هیچ وجه ناقل احساس و انرژی کلمه‌ی "نازارم" نیست. اما هنگامی که این تعبیر زیبای لری از سوی فارس‌زبان‌ها به کار برده می‌شود، به عنوان یک لر احساس شعف می‌کردم چرا که واژگانی از این دست بار عاطفی و احساسی شگرفی با خود به همراه دارد».

عباسی در ادامه گفت: «اگر ما می‌خواهیم زبان‌مان حفظ شود باید بیش از هر چیز دیگری به گفتار  توجه داشته باشیم، متاسفانه مدتی است که جمع کثیری از پدر و مادران لر به دلایلی واهی با فرزندان خود به زبان فارسی تکلم می‌کنند، مسئله‌ای که به هیچ وجه برای ما لرها پسندیده نیست. در ضمن همین موضوع یک دوگانگی زبانی برای کودکان لر به وجود آورده است، این دوگانگی هم برای فرهنگ و زبان ما ناخوشایند است، هم برای خود کودکان. به یاد داشته باشیم که همین کودکان در مدارس هم فارسی را می‌آموزند و هم به فارسی می‌آموزند، لذا خانواده‌های لر بهتر است، محیط خانواده را به بستری برای آموزش زبان و فرهنگ لری تبدیل نمایند، چرا که در شرایط کنونی مسائل زیادی از عهده‌ی مدارس خارج است، مسائلی که ورود به آنها نیازمند زمان و البته فرهنگ‌سازی است».

وی با تاکید بر لزوم توجه بیشتر به آموزش زبان‌های قومی در ایران افزود: «امیدواریم روزی فرا برسد که لااقل ساعتی از وقت دانش‌آموزانی که در مناطق قومی مشغول به تحصیل‌اند به آموزش زبان و فرهنگ بومی اختصاص داده شود، امیدوارم روزی دانش‌آموزان لر در کلاس درس درد دل‌های خود را به زبان لری با معلم خود بیان کنند، امیدوارم روزی فرا رسد که ولو ماهی یک بار کلاس آشنایی با موسیقی و فرهنگ اصیل لری در مدارس ما برگزار شود، روزی که شاهد چنین اتفاق خجسته‌ای باشیم، می‌توانیم بگوییم که علاوه بر حفظ محتوای زبانی و فرهنگی‌مان، توانسته‌ایم اهمیت زبان لری را به نسل آینده منتقل کنیم تا شاید بدین وسیله خطای لری حرف نزدن نسل امروز تصحیح شود»

/ 1 نظر / 42 بازدید